Wijsheid

Wijsheden die ik verzamelde op mijn oude blog (tussen juli 2008 en januari 2011):

Een leven kan niet lukken of mislukken. Het eindigt gewoon.

Aldus schrijver en taoïst A. L. Snijders in het Volkskrant Magazine van afgelopen weekend. En een paar pagina’s verder zei bondscoach (en taoïst?) Bert van Marwijk:

Het leven gaat altijd verder en het houdt vanzelf een keertje op.

Of het nu gaat over de maximum snelheid, cultuursubsidies of brievenbusplassers; mensen verwerpen gewoonlijk informatie die strijdig is met hun meningen of belangen. (…) Of het nu gaat om het bestieren van land, organisatie of gezin, je kunt je de moeite besparen andersdenkenden te overtuigen: alles wat je zegt weten ze uiteindelijk zo te draaien dat ze kunnen blijven denken wat ze toch al dachten. Wat je wél kunt doen, en dat is misschien wel veel belangrijker, is onderzoeken of je zelf wel vrij en open bent in je opvattingen. Of je niet jezelf zo hebt vastgenesteld in je belangen dat je geen kant meer op kunt.

Aldus Hoogleraar Psychologie Roos Vonk in haar wekelijkse column in Intermediair.

Ik dacht altijd dat ik in elke situatie de constante moest zijn. Nuchter, evenwichtig, sterk en objectief. En dat ik op die manier de omstandigheden aan mijn doelen kon aanpassen. Nu ben ik erachter gekomen dat het precies andersom is. De werkelijkheid is de constante. De dingen zijn wat ze zijn. Daar heb je vaak geen wezenlijke invloed op.

Waar ik wel invloed op heb, is hoe ik tegen iets aankijk en hoe ik ermee omga. Door constant in beweging te zijn en me aan te passen aan de realiteit, heb ik gemerkt dat ik, vreemd genoeg, nu vaak veel meer invloed op de werkelijkheid heb dan vroeger.

Aldus zeeman Maarten Fiege in het schitterende boek ‘Ik ben oké, jij bent een sukkel!’.

Whizzkid. Je weet niks over het echte leven, jij.
Het is maar een spel, zei Johnny half tegen zichzelf. Allerlei soorten spel, Bigmac?
Wat?, zei hij.
Kijk, heb jij je ooit afgevraagd wat echt is en wat nep?
Waanzinnig maf om je dat af te vragen, zei Bigmac.
Waarom?
Echt
is echt. De rest niet.
Maar neem nou… dromen?
Neu. Die zijn niet echt.
Maar ze moeten iets zijn. Anders kun je ze niet hebben, toch?, zei Johnny wanhopig.
Yeah, maar dat is niet hetzelfde als echt echt.
Zijn mensen op televisie echt?
Tuurlijk!
Waarom doen wij dan alsof ze pionnen in een spel zijn?
Je bedoelt… op de tv –
Ja!
Dat is wat anders. Je kunt mensen niet maar laten doen waar ze zin in hebben.
Maar wij
Hoe dan ook, spelletjes zijn niet echt, zei Bigmac.
Johnny ontspande zich een beetje. Ben jij echt?
Weeknie. Voel me echt. Het is eigenlijk allemaal onzin.
Wat is er allemaal onzin?
Alles. Dus wat kan jou het schelen? Kom op, ik ga naar huis.

Briljante dialoog uit het al even briljante boek ‘Alleen jij kunt ons redden’ van meesterverteller Terry Pratchett.

Toeval bestaat niet. We noemen zo een gevolg van een oorzaak die we niet zien.

Aldus Voltaire, een Frans schrijver, essayist en filosoof.

Het woord toeval bestaat slechts omdat onze hersenen te klein zijn om alle samenhangen te begrijpen.

Aldus Dick Hillenius, een Nederlands schrijver en bioloog.

Luister niet naar advies. Mijn eerste baas vond dat je nooit naar experts moet luisteren, en wel om twee redenen. De eerste is dat een expert een heel eigen perspectief heeft, met allerlei aannamen en schijnzekerheden, en het vaak gewoon bij het verkeerde eind heeft. De tweede is dat je dingen zelf moet ontdekken, dan leer je van vergissingen en verkeerde aannamen. Je hoeft niet op experts te wachten; dat is goedkoper, en je wordt er ook nog een completer mens van.

Aldus super-uitvinder James Dyson in Intermediair (5 augustus 2010). PS: vervang ‘expert’ eens door ‘goeroe’ 😉

Als ik me niet lekker voel, stel ik mezelf vragen. Wat heb ik niet gezegd wat ik wel had kunnen zeggen? Wat heb ik niet gedaan wat ik wel had kunnen doen? En vervolgens onderneem ik actie. Dan gaat dat rottige gevoel weg. Mensen stellen veel te weinig vragen aan zichzelf en ook aan elkaar. Dan weet je immers wat in de ander omgaat. Twee dingen kan je echter niet: de ander veranderen en denken voor een ander, ook al denken we dat we dat wel kunnen.

Aldus lifestyle consultant Coco de Meyere in een openhartig interview in het eerste nummer van CHANGE Think+, een nieuw positief magazine in Nederland!

Change isn’t good or bad. It just is.

Aldus reclamegoeroe Don Draper uit de smaakvolle TV-serie Mad Men.

Het behoort tot de grote dwalingen van onze tijd dat we zo graag op grote schaal denken. Wat niet groot is, vatten we niet serieus op. Grote ideeën, grote frasen, grote beloften. We denken ‘voor de toekomst’, we maken ons bezorgd ‘om de hele wereld’, we verwachten voor ons leven ‘dromen in vervulling te zien gaan’.

Uit het boek: Help jezelf, een ander doet het niet – bladzijde 12, Josef Kirschner, 1978.

‘Het hoort zo’ is geen recept om gelukkig te worden of om jezelf te vinden.

Aldus schrijfster en filosoof Stine Jensen in Volkskrant Magazine (nr. 504 | 17.04.2010).

Hoewel het streven naar ware zelfkennis nobel klinkt, en we onszelf die nobelheid graag toedichten, laat onderzoek zien dat onze overheersende neiging is onze miskleunen en gebreken rooskleurig te interpreteren.

Dat gebeurt volledig automatisch: vanzelf, onbewust. Je weet dus niet dát je het doet. Daardoor lijkt het alsof alleen ánderen de realiteit over zichzelf verdraaien.

Onbewust hebben we een zeer sophisticated psychologisch immuun-systeem, met een uitgebreid repertoire aan strategieën om ons ego te redden.

Aldus Hoogleraar Psychologie Roos Vonk in haar wekelijkse column in Intermediair.

Het is een algemene misvatting om te denken dat je, zodra je dit en dat hebt bereikt of bezit, gelukkig wordt en kunt zijn wie je wilt zijn.

Aldus de Amerikaanse Brandon Bays, bekend geworden door haar methode De Helende Reis, in Happinez nr.1 2010.

Ik hoop dat mijn kinderen lekker mens blijven. Dat hun persoonlijkheid en levenshouding hun wezen vormen, niet hun beroep. (…) In onze maatschappij is je beroep zo’n allesbepalend etiket geworden. Zorg dat je kleur krijgt als mens.

Aldus spiritueel chemicus Marnix ten Kortenaar in Intermediair # 04 (28 januari 2010).

Ik ben leven dat leven wil, te midden van leven dat leven wil.

Het persoonlijke credo van Albert Schweizer, Duits arts, theoloog, filosoof, musicus en medisch zendeling.

Als je al je illusies kunt loslaten, krijg je pas echt ruimte voor plezier.

Aldus de Vlaamse komiek Wim Helsen in BLVD MAN, winter 2009.

Geluk zoeken buiten jezelf is als een wolk vangen met een lasso.

Aldus Paramhansa Yogananda, de man die een belangrijke rol heeft gespeeld bij de verspreiding van yoga in ‘Het Westen’.

Op jacht naar het geluk maken we vooral veel lawaai, en vernietigen we heel veel leven zonder dat zelfs nog maar te hóren.

Aldus Frans-Willem Korsten, bijzonder hoogleraar Literatuur en Samenleving aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. (Bron: EM # 8, 26 november 2009)

Een mens wordt zacht en soepel geboren. Bij zijn dood is hij stram en stijf. Planten die groeien zijn zacht en buigzaam. Bij hun dood zijn ze dor en droog. Het harde en het onbuigzame zijn metgezel van de dood. Het zachte en het toegevende zijn metgezel van het leven. Daarom: het leger dat geen veld wil ruimen richt zich te gronde. De storm speelt met het riet, maar velt de sterkste boom. Het harde en onbuigzame is de nederlaag. Het zachte en toegevende is de overwinning.

Een mooie uitspraak van Lao Tse die ook zeer van toepassing is op de yoga-beoefening! Meer Chinese en Japanse uitspraken vind je op de site van Dharmaranda.

Weet je nog dat ik je ooit heb gezegd hoe ik het leven zou verklaren, makker? Nou, typisch voor het leven is dat het steeds gekker wordt. De mensen hebben het altijd over de waarheid. Iedereen weet altijd wat de waarheid is, alsof het wc-papier is of zo en ze een voorraadje in een kast hebben liggen.

Maar wat je leert naarmate je ouder wordt, is dat er helemaal geen waarheid bestaat. Het enige wat er bestaat is bullshit (…). Làgen bullshit. De ene laag bovenop de andere. En wat je in het leven doet als je ouder wordt is de laag bullshit die jou het beste bevalt eruit pikken. En dat is dan om zo te zeggen jouw bullshit.

Aldus Bernie LaPlante in de film ‘Accidental Hero’. Ook deze quote las ik in het boek ‘Spirituele oorlogvoering’ van Jed McKenna, een absoluut must/frust boek voor iedereen die op zoek is naar Verlichting!

Misschien is de diepste reden dat we bang zijn voor de dood dat we niet weten wie we zijn. We geloven in een persoonlijke, unieke, afgescheiden identiteit – maar als we die durven te onderzoeken, ontdekken we dat deze identiteit volledig afhangt van een eindeloze verzameling dingen waarmee we haar overeind houden: onze naam, onze ‘biografie’, onze partners, familie, thuis, werk, vrienden, creditcards… Het is aan dit broze en vergankelijke houvast dat we zekerheid ontlenen. En als het allemaal wegvalt, hebben we dan enig idee wie we werkelijk zijn?

Zonder dit vertrouwde houvast hebben we alleen met onszelf te maken: een persoon die we niet kennen, een vreemdeling die ons bang maakt en met wie we de hele tijd geleefd hebben, maar die we nooit echt hebben willen ontmoeten. Is dat niet waarom we elk moment van ons leven proberen te vullen met lawaai en bezigheden, hoe vervelend of banaal ook, zodat we er zeker van kunnen zijn dat er nooit een stilte valt waarin we met die vreemdeling alleen zijn?

Aldus Sogyal Rinpoche in het boek ‘Spirituele oorlogvoering’ van Jed McKenna, een absoluut must/frust boek voor iedereen die op zoek is naar Verlichting!

Hoewel men ons heeft doen geloven dat we niets overhouden als we loslaten, laat het leven telkens weer het tegenovergestelde zien: loslaten is het pad naar werkelijke vrijheid.

Aldus Sogyal Rinpoche in ‘Het Tibetaanse boek van leven en sterven’.

We doen dingen vaak automatisch, en ook onze behoeften komen automatisch bij ons op. Bij het ontbijt twee koppen koffie, om elf uur weer een kop koffie met een donut, bij het televisiekijken een of andere snack. We leven van impuls naar impuls en dat houdt ons weg van de vraag: wat wil ik eigenlijk echt? Wanneer je yoga en ademhalingsoefeningen doet, zul je merken dat die behoeften afnemen en dat je er een gelukkiger mens door wordt. We hebben veel minder nodig dan we denken om gelukkig te worden.

Aldus de Amerikaanse yogadocent Max Strom, die met klompvoetjes werd geboren, en na een leven als onder andere succesvol scriptschrijver in Hollywood, tot ‘inkeer’ kwam. (Bron: YOGAmagazine, Nr. 3 2009)

Terwijl ik luisterde naar het rustgevende gezwiep van de ruitenwissers, zag ik de waterdruppeltjes op de ramen in elkaar overvloeien. Een waterdruppel was een bewonderenswaardig iets: hij nam altijd de weg van de minste weerstand.

Aldus Tecumseh Specht Spivet, de 12-jarige hoofdpersoon uit het boek ‘De verzamelde werken van T. S. Spivet’ – de briljante roman van Reif Larsen.

Het taoïstische ideaal houdt in dat de mens zich zowel individueel als collectief volledig aanpast aan de wet van eeuwige verandering; aan de spontaniteit van de natuurlijke processen. Hij moet afstand doen van al het bewust willen en handelen, in de zin van krampachtig doelen nastreven, want: Forceren leidt tot verlies van krachten. Dit is niet de weg van Tao.

Lao Zi (Bron: woordenwisseling.com)

Ons hele leven is verlangen.

Verlangen betekent iets willen worden, iets willen bereiken. Iedereen wil iemand worden, iets bereiken. Deze race gaat maar door, ieder moment van ons leven. Niemand wil zijn waar hij is. Iedereen wil ergens zijn waar hij niet is.

Verlangen betekent een blinde ontevredenheid met wat er is en een blind verlangen naar wat er niet is. Er komt geen einde aan deze krankzinnige race want zodra je iets krijgt wordt het zinloos en richt het verlangen zich weer op wat je niet hebt.

Verlangen gaat altijd uit naar iets wat je nog niet bereikt hebt.

Verlangen is als de horizon. Hoe meer je probeert om dichterbij te komen des te verder wijkt hij terug. Dit is mogelijk omdat de horizon simpelweg niet bestaat. Het lijkt maar zo, het is een illusie. Hij is niet echt. Als hij echt was zou hij dichter naar je toe komen naarmate je dichterbij komt. En als hij niet echt was zou hij ophouden te bestaan als je dichterbij kwam. Maar als hij niet echt en niet onecht is, als hij er alleen maar lijkt te zijn, een droom, een illusie, een bedenksel van je verbeelding, zal hij even ver weg blijven als altijd, ook al doe je nog zo je best om dichtbij te komen.

Bron: Osho – Op de weg die geen weg is

Inderdaad, dit is echt een boek over niets, maar dan nog, soms kan een boek over niets alleszins nuttig zijn, terwijl de zoektocht naar IETS altijd alleen maar tot frustratie en bittere teleurstelling heeft geleid.

De boodschap van dit boek is zo eenvoudig, zo duidelijk, zo VAN NU, dat het denken het misschien nooit zal kunnen vatten. De boodschap is niets meer of minder dan dit: ER VALT NIETS TE ‘BEREIKEN’… en het is alleen het IDEE dat er iets te bereiken valt waardoor het lijkt alsof er iets te bereiken valt!

Twee kraakheldere stukjes uit het heerlijke boek van Jeff Foster: Het Begin van Het Nu.

Er zit in ons allemaal iets dat ons Ongelukkig wil hebben. Het schept in onze verbeelding problemen die niet bestaan – waardoor ze vaak JUIST ontstaan. Het blaast problemen op die er al zijn. Het versterkt het gebrek aan eigenwaarde en het respect voor anderen. Het vernietigt de trots op vakmanschap, orde en zuiverheid. Het verandert bijeenkomsten in Confrontaties, verwachten in Opzien-Tegen, kansen in Gevaren, stapstenen in Struikelblokken. Het wordt zichtbaar in fronsen en grimassen die de spieren van het gezicht naar voren en beneden trekken en het verouderingsproces versnellen. Het besmet de gedachten achter het gezicht met zijn negatieve energie en zaait zich uit, als een ziekte. En dan komt het terug, geprojecteerd en gereflecteerd door andere ongelukkige gedachten en gezichten.

In zijn prachtige boek ‘Teh van Knorretje’ – de opvolger van ‘Tao van Poeh’ – noemt schrijver Benjamin Hoff dit verschijnsel: Het Iejoor-effect. Pas ervoor op!

Iemand zei ooit tegen me: ‘Stop taking yourself too serious’. Dar was erg goed. Maar ik vond een andere opmerking ook heel sterk. Die heb ik ook onthouden: ‘Get of the cross, we need the wood’.

Het antwoord van Keith Bakker (onder andere bedenker van het tv-programma Family Matters) op de vraag: Aan welk advies heb je echt wat gehad? (Bron: Volkskrant Magazine, Nr. 465., 06.06.2009)

Ik geloof nog altijd dat wat ik denk, geloof en voor waar houd toevallig is. Als ik in een andere tijd of in een andere cultuur geboren was, had ik andere dingen voor waar gehouden. Wat waarheid is, hangt af van je perspectief, van wat je belangrijk vindt. Je hiervan bewust te zijn, werkt heel bevrijdend. Als er geen waarheden zijn, kun je jezelf vormen zoals je wilt.

Alle illusies kunnen ontmaskerd worden. De vraag is, of je dat ook wílt doen. Als het gaat om waarheden waar politici en bestuurders hun macht aan ontlenen, zeg ik volmondig ‘‘ja’’. Die waarheden mogen doorgeprikt worden. Maar van hoop, vertrouwen en liefde kunnen we volgens mij beter afblijven. Die illusies hebben we nodig. Tenminste, ik.

Aldus filosoof Rob Wijnberg in Filosofie Magazine (Nr. 4 2009).

Volgens mij is het raadzaam om van je leven geen verhaal te maken. Dat is wat we doen in onze kop, maar dat zit alleen maar in de weg. Dat je denkt: aha, dit is zo’n situatie, dus nu reageer ik zo. En: waarom moet dit mij nu weer overkomen? Je levensverhaal is ook maar een constructie: van successen en mislukkingen en weet ik al niet. Maar dat doet er allemaal niet toe. Dat zit in de weg om in het nu te zijn.

Ook de Vlaamse cabaretier Wim Helsen krijgt door hoe het leven in elkaar steekt 😉 (Bron: Volkskrant Banen nummer 151, 31 | 03 | 2009)

Het punt is dat je niet verlicht kunt worden, je kunt het alleen maar zijn en feitelijk ben je het dus al. Met het streven naar verlichting kom je er steeds verder vanaf te staan, omdat je jezelf voortdurend bevestigt in het idee dat je nu niet verlicht bent. Alles wat je doet om je pijn en je lijden te willen verlichten, oplossen, vermijden of overstijgen, voedt die pijn en dat lijden. Je maakt het verhaal steeds groter waardoor het alleen maar zwaarder en beangstigender wordt.

De rare paradox is dat ons werkelijke verlangen in feite is om vrij te worden van al dat verlangen. We willen deep down maar één ding: verlost zijn van het zoeken en eindelijk thuiskomen. Het zoeken creëert in veel gevallen precies het tegenovergestelde van wat we nastreven. Het streven naar zingeving maakt ons leven zinloos. Het zoeken naar een doel creëert doelloosheid. Het is ons streven naar ‘meer’ dat klaarblijkelijk het volstrekt duidelijke verduistert: het moment van nu – en alles wat zich daarin aandient – is het enige wat er is. Het is de zoektocht naar verlichting die ons in duisternis hult.

Aldus (the man formerly known as) Jeff Foster (28) in Happinez nr. 2 2009.

wuwei1

Wu Wei of Actieloze Actie

Volgens de filosofie van Tsjwang Tze moeten we niet op zoek gaan naar geluk. De meeste mensen denken dat geluk betekent dat je dingen najaagt waarnaar je verlangt, en zijn daar voortdurend actief mee. Doordat ze met hun gedachten bij de toekomst en bij abstracte zaken zijn, vergeten ze ondertussen voor hun lichaam te zorgen.

Maar iemand die in verbinding staat met de tao gaat niet op zoek naar dit ‘geluk’. Zijn ware geluk komt voort uit het feit dat hij niet de gebruikelijke last van de mens ervaart, dat wil zeggen: voortdurend heen en weer geslingerd worden tussen blijdschap en verdriet, succes en falen. We kunnen deze uitersten overstijgen en in een toestand van ‘actieloze actie’ verkeren; dat betekent dat onze handelingen in overeenstemming zijn met de tao, en niet onze eigen voorkeuren en verlangens volgen.

De meeste mensen kunnen zeggen: ‘Nu ben ik tevreden’ of ‘Ik voel me gelukkig’, maar iemand die in verbinding staat met de tao heeft een soort tevredenheid die vergeten is wat tevredenheid is en weet niet hoe het is om gelukkig te zijn. Geluk gaat daarom verder dan het bereiken van een ‘toestand’ van geluk. U kunt het vinden door verder te gaan dan de gebruikelijke tegenstellingen van de menselijke gedachten, verlangens en emoties, en vervolgens volmaakte gemoedsrust vinden.

Dit stukje tekst over ‘tao en geluk’ las ik in 50 Spirituele Klassiekers van Tom Butler-Bowdown. Voor iedereen die toe is aan een ander soort geluk 😉

Deze omslag van Zijn naar Doen – van IK BEN naar IK DOE – is het geheim van kracht, vooruitgang en succes. Het is als de ademhaling van de ziel. In de wereld van IK BEN adem je in; in de wereld van IK DOE adem je uit. Hoe gemakkelijker en regelmatiger je tussen deze twee schommelt, hoe vollediger je besef van gezondheid en succes is.

Zodra je dat vermoeide en mislukte gevoel hebt dat te wijten is aan te veel uitademen in de wereld van IK DOE, verhef je je naar het domein van IK BEN en pomp je jezelf door middel van verbeelding en affarmatie vol met IK BEN-kracht, IK BEN-wijsheid, IK BEN-liefde. IK BEN wat ik wens te zijn. ALLE dingen werken samen naar de manifestatie van wat IK BEN.

Dit ‘levensrecept’ is van de Amerikaanse ‘selfmade feministe en beroemdheid’ Elizabeth Towne en staat in haar boek Joy Philosophy uit 1903. Ik kwam het tegen in het fascinerende boek The Secret of ‘The Secret’ van Karen Kelly.

Van oorsprong is bezorgdheid een zelfgekozen of aangeleerde reactie, een onzinnig overlevingsmechanisme dat we gewoonlijk als baby hebben overgenomen van een bezorgde ouder. De zorgelijke reactie slijpt zich algauw als patroon in je psyche in, waarna het de status van een vaststaande waarheid krijgt: natuurlijk heb ik de zenuwen – ik moet deadlines halen, rekeningen betalen, enzovoorts. Klinkt plausibel, nogal volwassen, zelfs.

Maar (…) je hoofd en je lichaam presteren alleen optimaal wanneer je ontspannen bent. Bezorgdheid maakt dat het gebied rondom je nieren en adrenalineklieren verkrampt, wat hun functioneren bemoeilijkt. Dit leidt tot symptomen als: lage rugpijn, blaasontsteking, hoofdpijn, oorsuizen, overgevoelige maag, slechte spijsvertering, een significante afname van seksuele lust en prestaties en nog meer zorgen.

Je kunt naar je huisarts rennen en proberen het gevoel te onderdrukken met allerlei chemische middeltjes, of je kunt voor de selfhelp-optie gaan: verlaag het tempo van je ademhaling met de helft. Dit betekent dat je je buik ontspant, zodat je middenrif de longen effectief naar beneden kan trekken.

Adem volledig in. Adem volledig uit. Als je wilt, kun je tegen jezelf zeggen dat je zorgen uitademt en kalmte en helderheid inademt. Masseer met je vuisten in een cirkelbeweging het zachte deel van je onder- en middenrug totdat je het daar zacht voelt worden.

Zie daar het eenvoudige (en gratis) recept van de Barefoot Doctor (een taoïst) om je zorgen de baas te worden! (Bron: Beste Barefoot – wijsheid en gezondheid voor iedere dag)

Omdat we allemaal maar mensen zijn, moeten we erkennen dat onze ijdelheid altijd op de loer ligt, klaar om onze ware betrokkenheid bij anderen en onze spirituele momenten van helderheid om te zetten in een miezerig egotripje. Zodra dat gebeurt, worden de doelen waaraan we werken opeens heel klein. Te klein om anderen te inspireren, en zelfs te klein om ons eigen egootje te behagen.

Aldus Roos Vonk in haar column in Intermediair 40 (02 oktober 2008).

What…? You’ve seen it all. Done it all. You’ve survived. That’s the trick, isn’t it?
To survive.

It’s not just about living forever, Jackie. The trick is living with yourself forever.

Een waardevolle dialoog tussen Jack Sparrow en Captain Teague Sparrow (zijn vader); voor iedereen die streeft/verlangt naar… Het Eeuwige Leven!
(Uit: Pirates of the Carribean: At World’s End.)

Als het lijkt alsof degene tegen wie je praat niet luistert, heb dan een beetje geduld. Misschien heeft hij gewoon een pluisje in zijn oor.

Of is hij ‘vergeten’ zijn ‘oortje’ uit te doen… Opnieuw een wijze uitspraak over het fenomeen ‘luisteren’, nu van mijn favoriete beer Winnie-the-Pooh. (Bron: Goede Raad van Poeh en zijn vrienden)

Los hiervan is ‘een beetje geduld hebben’ een fijne en handige eigenschap. Zowel in de dagelijkse omgang als op je yogamatje. Zeker wanneer je, laten we zeggen, ‘van nature minder soepel’ bent. Gelukkig zijn yogamatjes Extreem Geduldig 😉

Alleen als u zelf niets zegt, ook niet van binnen, dan pas kunt u goed luisteren.

Ik ben het helemaal eens met deze uitspraak van presentatie-expert David Bloch in CARP* # 18 (17 september 2008). Ik zou zelf zeggen: ook EN VOORAL niet van binnen. Want met stijf op elkaar geklemde kaken naar iemand ‘luisteren’ gaat best, maar tegelijkertijd dat stemmetje in je hoofd laten voor wat hij/zij is…

Geboren worden is niet het begin van het leven. Geboren worden is louter het begin van leven. Door te leven moet je jezelf tot het leven wekken. Dat is de zin van leven. En het begin van waarheid of het leven is wanneer je je met een onwankelbare kennis, voorgoed, realiseert, dat je het onsterfelijke leven bent. Alleen dan begin je.

Ik vond een break hier wel even op zijn plaats 😉

Vóór dat moment worden jij en iedereen die leeft geheel in beslag genomen door de kuddevrees voor de dood, bezeten van de noodzaak om te overleven – fysiek doordat je de dood van het lichaam vreest; emotioneel doordat je het verlies van mensen en dingen die je dierbaar zijn of aan wie of waaraan je gehecht bent, vreest; en mentaal door vrees voor verlies van en de voortdurende noodzaak om je overtuigingen en meningen te verdedigen en opnieuw te bevestigen, zelfs tegenover jezelf.

De ongelukkige, wedijverende, strijdende wereld en al zijn instellingen zijn gebaseerd op deze angst voor de dood. Met de realisatie dat je eeuwig bent, verdwijnen alle angsten en steunpilaren.

Dat is de waarheid. Zie het nu voor jezelf, en je bent vrij.

Aldus spiritueel leraar Barry Long in zijn boek Stil van binnen – een gids voor zelfontdekking. Voor iedereen die in een paar woorden het fijne wil weten over leven, het leven, (angst voor) de dood en de waarheid.

Leven en dood,
succes en mislukking,
winst en verlies,
rijkdom en armoede,
honger en dorst,
hitte en kou –

waarom zouden we
ons evenwicht
erdoor laten verstoren
of onze geest
erdoor laten bezighouden?

Ze weerhouden ons
van volmaakte harmonie.

Een mooi tekstje om een bomvolle week mee te beginnen! Het staat in Tao Wijsheid en is van de hand van Tsjwang-tse (of Zhuang Zhou, een Chinees taoïstisch filosoof uit de 4de-3de eeuw voor Christus).

“Een Hindoestaanse goeroe zei ooit: ‘Als je jeuk hebt, helpt het om te krabben, maar het is beter om helemaal geen jeuk te hebben.’ Zo is het ook met seks. Je kan zonder seks leven en het geeft veel vrede. Bovendien heb je een paar problemen minder: condooms, abortus, noem maar op.”

Aldus de Dalai Lama in een exclusief interview met mannenblad Esquire (april 2008).

“Seks wordt overschat, daar hoef ik niet lang over na te denken. Seks is misschien essentieel voor de voortplanting, maar niet van belang om te kunnen overleven. Het is niet de seks die gelukkig maakt, het is de euforie van het nodig hebben. Innerlijke rust is belangrijker dan seks.”

Aldus professioneel taboedoorbreekster Marijke Helwegen in de rubriek faqyou van VERONICA Magazine nummer 27 (05 t/m 11 juli 2008).

“De Boeddha zou eens gevraagd zijn hoe het is als je aan het einde bent gekomen, en hij antwoordde dat hij geen flauw idee had. Hij zei dat hij altijd aan het begin was.”

Deze zin las ik in het Postuum van Janwillem van de Wetering, bij leven misdaadauteur (Grijpstra & de Gier) en toegewijd Zen-leerling. (Bron: De Volkskrant, 08 juli 2008)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s